ONDERTEKEN A.U.B. DE PETITIE VIA www.pvdd.nl                                 

DENEMARKEN: EEN SCHANDE

Dit lijkt wel ongeloofelijk ! Denemarken wordt toch verondersteld een ‘beschaafd’ land te zijn in de Europese gemeenschap. Zeer weinig mensen weten dat dit ritueel hier elk jaar plaatsvindt op de Faer?er eilanden, een autonome provincie van Denemarken.
Elk jaar vindt zo’n barbaarse slachtpartij plaats onder grienden (een dolfijnensoort). Deze prachtige dolfijnensoort werd ooit bejaagd om de lokale bevolking van voedsel te voorzien. Tegenwoordig is deze jacht niet meer nodig om de bevolking te voeden, maar is de jaarlijkse jacht uitgegroeid tot een culturele traditie. Tijdens de jacht drijven mannen in bootjes een groep grienden naar een baai, waar ze uit het water worden gehaald door stalen haken in de kop te slaan. Ieder jaar worden er honderden dieren gedood tijdens het jachtseizoen, dat meestal in de zomer plaatsvindt.

Deze barbaarse slachtpartij is de vrucht van jonge mannen die hieraan deelnemen om hun mannelijkheid en volwassenheid te bewijzen (!!). DIT IS ECHT ONGELOOFWAARDIG.
Het ergste is nog dat er niets wordt ondernomen om dit te stoppen.
Deze barbaarsheid tegen de ‘CALDERON’, een superintelligente dolfijn, die zo onschuldig en nieuwsgierig is dat hij zich gemakkelijk laat benaderen door de mens.
AUB > > > > Kopieer dit bericht op je weblog en onderteken de petitie op bovengenoemde site. DIT MOET ECHT STOPPEN!!

Ik zal maar even een inhaalslag maken want als je ruim een maand niet blogt, zijn er altijd weer veel dingen gebeurd, ook als het zomervakantie is. In het log over Zweden meldde ik al hoe we genoten van het Stora Lisjxc3xb6n waarop we vele uren in zeilboot en kayak doorbrachten. Dat deed de zeilkoorts opnieuw gloeien. Thuisgekomen kroop manlief direct achter de PC en raadpleegde de nationale botenbank. Op zaterdagavond kwam er witte rook uit zijn oren: hij had’m gevonden, de opvolger van onze Mazarine, de boot die we in 2004 verkochten omdat we er in 1 jaar tijd 1 keer mee zeilden. Smilla was toen een paar maanden oud en toen we wisten dat er een tweeling op komst was, was het besluit tot verkoop, hoe moeilijk ook, snel genomen. De potentixc3xable opvolger bleek een Nadine 24 te zijn: een slanke, ranke dame van Duitse makelij. Dit in tegenstelling tot de Mazarine (type Arcona 355) die uit Zweden kwam. De foto’s en omschrijvingen op het internet leken veelbelovend. Aanvankelijk nog wat twijfelend maar niet minder enthousiast, haalde ik manlief ‘s avonds al over om de eigenaar te bellen voor een bezichtiging. De Nadine lag in Lemmer en da’s op een zondag vanuit hier heel goed te doen. En warempel, we konden de volgende dag meteen komen. Zondag toog manlief dus naar Lemmer en wij bleven thuis gespannen wachten op zijn bevindingen.

Helemaal verliefd kwam manlief aan het eind van de dag weer  thuis, xc3xa9n, met een nieuwe afspraak voor de volgende dag om een proeftocht op de Lemster Brekken te maken. Het was warm en winderig, Een dikke 4 met uitschieters naar 5. En dan voor het eerst met alle meiden, gestoken in deels geleende zwemvesten, het water op. Maar het was een succes. De girlies moesten even wennen aan het scheef varen tijdens het kruisen op de weg terug. Maar onder in de kajuit konden ze daar de lol ook wel weer van in zien en maakten ze er een leuk spelletje van.

Om een lang verhaal kort te maken: inmiddels ligt onze Nadine 24 in Monnickendam en hopen we er dit weekend onze eerste echte tocht mee te gaan maken. We moeten haar nog even een nieuwe naam geven (For you too is niet geheel onze stijl…) en deze winter krijgt ze een anti-osmose behandeling, maar dan is ze weer helemaal topfit. ‘t Is al een dame op leeftijd (bouwjaar 1979) maar ze doet het prima. In Nederland zie je er niet veel, maar op de Oostzee zijn ze wel te vinden. Dat komt ook omdat de Duitse marine de boten als trainingsboot gebruikt. Voor de gexc3xafnteresseerden is er via deze link meer info over de Nadine te vinden. En onderstaand wat foto’s van onze eigen Nadine.

Need I say more! Daar staat ze dan, de kleine muis. Verkleumd en moe, maar wel met haar zwemdiploma A op zak! Afgelopen zondag vierden we mijn verjaardag maar met name Smilla haar diplomazwemdag. Het was koud, winderig en soms nat. Maar gelukkig bleef het tijdens het afzwemmen redelijk droog en kwam er af en toe zelfs een waterig zonnetje te voorschijn. Badmeester Mark en de  juffen Michelle en Maaike hadden hun best gedaan en er een enorm spektakel van gemaakt. 38 bibberende beentjes op de rand van het bad en 38 diploma’s die na afloop zorgvuldig tegen de borst werden gedrukt tijdens de groepsfoto. Heerlijk dat het gelukt is en ook dat het voorbij is. Vier en soms vijf keer per week naar het zwembad met de hele damesschaar was redelijk intensief. Toch mis ik het ook een beetje. Het had ook iets heel kneuterigs en ordenends. Klein, overzichtelijk zwembad in de frisse buitenlucht waar je dan vier maanden lang elke dag op dezelfde tijd bent. Enfin, tegen de tijd dat de twins aan de beurt zijn voor hun zwemlessen wonen we al lang en breed in Loenen en mogen zij lekker warm in het binnenbad van Breukelen gaan lessen. Smilla begint er deze winter al voor haar B-diploma.

Behalve in de drie weken dat we in Zweden en Noorwegen waren, vind je mij en de girls vier dagen in de week (niet op woensdag en het weekend) om 9 uur ‘s ochtends in het zwembad. Lekker lui opstaan en in de pyama rondhangen kunnen we deze vakantie helaas maar drie keer per week. Maar: elk nadeel hep zijn voordeel, en dus boekt Smilla grote successen in het zwembad. Inmiddels zwemt ze al een maand in het diepe en maakt ze sinds deze week hele 25 m. banen. Van de oorspronkelijk groep hebben zich 5 rappe dames (waaronder Smilla) losgemaakt (dit tot grote frustatie van de jongens en de andere meiden) die nu aan het echte werk gaan beginnen. Nog 2,5 week en dan wordt het echt spannend want dan moeten ze proefzwemmen. Smilla is nog steeds het piepje van de groep, zowel in leeftijd als in postuur, maar ze begint de achterstand die dat qua kracht en drijfvermogen met zich mee brengt danig te compenseren met een, volgens badmeester Mark, fenomenale slag. Ik ben benieuwd of ze alle vereisten voor zwemdiploma A nog voor de 26ste onder de knie krijgt. Zo ja, dan maakt ze een grote kans om begin september te mogen afzwemmen. We beginnen er stiekum een beetje op te hopen, maar goed, het is niet niks. Onderstaand een kleine fotoshoot van afgelopen vrijdag:

Pffff, het huis is gewoonweg niet koel te krijgen. De wamrte staat nog steeds als een huis in het huis. Heb net in alle kamers citronellastekkers ingeplugd. Anna zit onder de muggenbulten dus zal het muggenseizoen nu wederom losbarsten. En dat terwijl we in Zweden toch amper last hadden van die prikbeesten. Wel van horzels overigens maar dat schijnt weer bij een natuurlijke omgeving te horen die in evenwicht is.

We zijn inmiddels dus weer veilig en wel teruggekeerd op ons nest, en dat na een werkelijk heerlijke vakantie in Sverige och Norge. We zaten twee weken in Sxc3xa4tergarden (een gehucht in de provincie Vxc3xa4rmland) in de prachtige Pippi Langkousvilla Sagen. Prima weer gehad, met name de tweede week was echt heerlijk zomers. Het huis ligt aan het Stora Lisjxc3xb6n, een prachtig meer met zo’n leuk klein eilandje er midden in en van die keien langs de oevers. Bij het huis hoorde een optimistje en zelf hadden wen een opblaaskayak meegenomen. We hebben dus een groot deel van de vakantie op het water doorgebracht. Het was even afwachten hoe de meiden deze watervreugd zouden beleven maar dat ging boven verwachting goed. Lily had in het begin nog wel wat moeite met zusjes die naar haar mening te ver buitenboord hingen dan wel het water in gingen, maar nadat ze doorhad dat alles goed ging kreeg ook zij de smaak te pakken. Tussen de stukken tekst af en toe wat foto’s die de boel wat opfleuren. Zweden is echt MIJN vakantieland. Dat begint al met de taal. Toen ik op de middelbare school zat wist ik eigenlijk maar een ding te verzinnen als men vroeg wat ik daarna wilde doen: Zweeds studeren. Dat het uiteindelijk na vele omwegen Duits en Duitslandkunde werden lag ook wel min of meer voor de hand met een Duitse moeder, maar eigenlijk vind ik Zweeds nog steeds een taal die dicht bij me staat, prachtig is om naar te luisteren en die me op de een of andere manier wel ligt (zit erover te denken een cursus aan de Volksuniversiteit te gaan doen deze winter). Volgend jaar wil ik namelijk wel weer naar Sverige, en dan het liefst naar het Zuid-Oosten, naar Smaland, waar Pippi vandaan komt en Astrid Lindgren haar roots heeft. Het landschap is daar ook anders en hoe mooi ik de bossen en meren ook vond, een wat meer open landschap vind ik heerlijk. Ver kunnen kijken, het weer aan zien komen en wegdromen in de verte. Onderstaand wat foto’s van de meiden tijdens de vakantie,

Het jaarlijks statieportret mag natuurlijk niet ontbreken evenmin als een foto van  het vakantiehuis vanaf de heuvel ten Westen van het huis gezien…

Even een snelle update vanuit de bouwplaats. Inmiddels is aannemer J. in volle gang. Ziehier de bouwplaats aan het begin van de maand mei. Ziet er altijd een beetje vreemd uit, zo’n zandbak, maar als je dan je auto erbij zet krijg je wel een gevoel voor de dimensie van het geheel.

De blik naar achteren met de garage van de buren ter rechterzijde (gekeken met de rug naar ons huis). Onze garage komt tegen de hunne maar zal er totaal anders uit zien.

Inmiddels zitten de heipalen er in, hetgeen Lily en Anna niet een even prettig schouw- en met name hoorspel vonden.

Wij vonden het echter wel reden tot feest en dus trok manlief een fles bubbels open. Ook dat ging met een ernstig voorgevoel gepaard bij de kleine dames maar gelukkig viel die knal mee, al kwam de kurk wel ver.

Inmiddels zag het er op 1 juni zo uit. Zo kan je al een aardige indruk van de vorm van het huis krijgen. Je kijkt op het huis recht tegenover ons (dat zeer zeker niet de schoonheidsprijs verdient). Links daarnaast komt het andere knikhuis. Lijkt wel mooi te worden, indrukwekkend raam in ieder geval.

En hier een impressie van de speeltuin die op het eiland schuin achter ons huis ligt. Zit nog wel een sloot tussen maar als Friezin leer ik de meiden natuurlijk polsstokspringen zodat ze zich in de toekomst het loopje naar het bruggetje, dat toegang geeft tot het eilandje, kunnen besparen.

Morgen ga ik weer eens in Loenen kijken en dus volgen er spoedig verse updates van de bouwplaats.

Tja, het is me wat al die kleine kleuters in het buitenbad. Heb mijn moeder nog de oren van het hoofd gevraagd over hoe dat vroeger ook al weer was: ze lijkt het verdrongen te hebben, maar de buurvrouw bood uitkomst. Die wist het nog helemaal. Elke ochtend behalve op de woensdag om half 8 moest ik naar zwemles. Let wel: als vierjarige, in het buitenbad, vanaf half mei!!! Daar gingen we in weer en wind op de fiets want mijn moeder had wel een rijbewijs maar durfde na een ernstig auto-ongeluk niet meer te rijden. Ik neem aan dat ze mijn broertje ook meenam, want vaders was op dat tijdstip al naar zijn werk vertrokken. Nee, dan heb ik het nu wel makkelijker. Elke middag, behalve woensdagmiddag pak ik de auto gevuld met drie dochters en rijd ik naar het zwembad. Om 17 uur hijs ik Smilla in haar wetsuit voor een half uurtje les. Die hadden ze in mijn tijd nog niet, maar nu wel. En de badmeester en -juf hebben d’r ook zo een aan en na de eerste zwemles een paar kindjes ook. Dus toen de badmeester aan het eind van de eerste week zich tot de ouders richtte met de woorden dat het water toch wel echt heel koud was en je jezelf en met name je kind een enorm plezier zou doen met de aanschaf van zo’n pak, ben ik ook overstag gegaan. Dus nu is Smilla na een week van opgetrokken schouders, van verontwaardigde en bange blikken en een kappertandend lijf na afloop veranderd in een zelfverzekerde beachbabe met een smile waar je u tegen zegt en een motivatie die me hoop op het eindresultaat van deze beproeving geeft: haar zwemdiploma over welgeteld vier maanden…. Hier echter nog enkele foto’s uit haar pre-wetsuittijdperk. En echt: alle kindjes die hier nu nog in zwempak en -broek staan hebben inmiddels zo’n hippe unit aan. 

Eindelijk gaat ons nieuwe huis concrete vormen aannemen. Gisterochtend waren manlief, tweeling en ik getuige van het in de grond stampen van de zevende heipaal. Een en ander werd feestelijk omkleed met een fles champagne en het aangename gezelschap van architect, aannemer en heimannen (die een of ander onverstaanbaar plat spraken dat er na wat slokken champagne nog onverstaanbaarder op werd). Prima hoor zo’n bubbel op de vroege ochtend. De aanstaande buurvrouw kwam even kennismaken, er was een komen en gaan van bouwmannen- en verkeer vanuit de overige huizen in het plan, er werd wat vooruitgekeken op wat er komen gaat en er kwam een waterig zonnetje door de grijze wolken heen. Al met al toch een speciaal gevoel als je zo’n heistamptoestand van die betonnen palen de grond in ziet duwen en stampen die straks het fundament van je huis gaan vormen. En die palen in de grond laten ook al zien hoe de vorm van je huis op de kavel ligt (lijkt in eerste instantie allemaal best klein…). Maar om even een indruk te geven van wat er straks staat hier wat prachtige inside-views van onze onvolprezen architect.

De begane grond

De eerste etage

De tweede etage

"Mama, ik wil ook eens een keer met jou naar het Circus Olijt!" hoor ik gedempt uit de slaapkamer komen. Smilla ligt al in bed en laat klaarblijkelijk de dag de revue passeren. Circus Olijt, denk ik, wat mag dat zijn? Dan opeens schiet me het Cirque du soleil te binnen dat vlakbij de tenten weer heeft opgeslagen en waar we al vaker langsreden het verhaal vertellend van deze Canadese attractie die zo nu en dan met wervelende shows ons land aandoet. Blijkbaar zit het circus in Smilla’s systeem. Ik vraag haar: "Hoe heet dat circus?" "Circus Olijt, dat is vlakbij het stadion, niet daar waar Gijs en Dax voetballen, maar daar waar papa mijn skeelers kocht". "O, je bedoelt bij het Ajax stadion?", zeg ik. "Ja, daar". "Dan bedoel je het Cirque du soleil in die witte tenten waar we wel eens langsrijden!" zeg ik. "Nee, want Noa is daar geweest, dat is niet in tenten, en daar zijn dan dieren en die kunnen door een hoepel en dan komen ze van onder water en kunnen ze door die hoepel, zo knap joh. Ik wil ook naar het Circus Olijt." Ik probeer haar uit te leggen dat ik haar nog te klein vind voor het Cirque du soleil, maar ja, als je klasgenootje gaat die niet veel ouder is dan jij, dan helpt daar geen argument tegen. "En je kunt je daar laten schminken en dat is toch voor kinderen? En Noa was een vlinder geschminkt". Tja, heerlijk zo’n kind met haar Circus Olijt. Uiteindelijk paai ik haar met de belofte van een toekomstige trip naar het Dolfinarium want die dolfijnen kunnen ook van onder water door een hoepel en dat is echt leuk voor kinderen. "Ja en als je dan met je vinger zo doet (maakt een draaiende beweging met haar wijsvinger) dan doen die dolfijnen dat draaien na in het water".

Wat weten ze al veel zo jong, zo veel meer dan wij toen op die leeftijd. Het circus olijt… jaja.

En ik weet nog zo goed dat het vorig jaar rond deze tijd snikheet begon te worden. Nu hebben we de afgelopen twee dagen grotendeels in de tuin doorgebracht en was Smilla vanavond intens verdrietig omdat we weer niet buiten gingen eten. En dan hoor ik Lily opeens heel wijs zeggen: Maar Smilla het is wel zomertijd maar nog steeds geen zomer hoooor! Waarop Smilla nog harder begint te huilen.

Ik zal de draad van dit log weer eens oppakken want voor je het weet zijn we al weer naar onze nieuwe stek verhuisd. Sinds vandaag zijn we officieel grootgrondbezitters in L. ad V. en binnenkort gaat dan eindelijk de eerste spade de grond in op de plek waar over een maand of acht ons nieuwe huis zal staan. Eindelijk dan. Vanmiddag de handtekeningen gezet bij de notaris en ik denk dat we er zo dadelijk maar eens een flesje champagne op leeg moeten gaan drinken. Volgend jaar rond deze tijd hoop ik bij de eerste zonnestralen op het terras te kunnen zitten met blik op een – naar ik hoop – tuin in wording. Dit keer besteden we de klus aan een tuinarchitect uit want ons perceel heeft ten eerste een vreemde vorm en ik heb ten tweede geen groene handen. Heb wel zo mijn gedachten maar ik ben qua tuin niet zo van de uitvoering. Vind het groffe graaf en snoeigebeuren wel leuk, wat planten zetten gaat ook nog wel, maar dat onderhoud en dat onkruid vind ik echt verschrikkelijk. Als ik er alleen al naar kijk zakt me de moed al in de schoenen. Het ziet er bij ons dan ook meestal alleen maar "leuk" uit in de tuin als ouders – of schoonouders langs zijn geweest en de moeite namen een middagje op de knietjes te gaan. En manlief kan ook aardig doordenderen tussen het groen. Dus een tuinarchitect die een gebruiks- en gemaksvriendelijke tuin gaat ontwerpen, die minimale eisen aan het onderhoud stelt en daardoor met veel plezier gebruikt zal worden. Ik heb al een zwembad geopperd, maar ik geloof dat ik dan eerst weer met de gemeente in conclaaf moet.

In de tussentijd ging het leven zo zijn gang en zijn de meiden weer een heel stuk groter geworden. De tweeling is inmiddels drie en gaat daarom ook drie dagdelen naar de peuterspeelzaal en Smilla vaart wel in groep 1/2. Als het allemaal meezit mag ze vanaf 13 mei op zwemles hier in het openluchtbad. Vier keer in de week om 17 uur een half uurtje les met als doel om begin september voor diploma A af te zwemmen. Ben heel benieuwd. Zo lang je haar maar niet te veel onder druk zet presteert ze al heel wat in het water, maar ja, van zo’n zwemles gaat over het algemeen wel wat druk uit, kan ik me nog van vroeger herinneren. We zijn vandaag langs geweest om het familie-abonnement te halen. Echt een deja vu: het zwembad lijkt sprekend op het zwembad in de Kleine Wielen waar ik heb leren zwemmen. Zelfs de betonnen verkleedhokjes zijn identiek. Meen me wel te herinneren dat mijn oude zwembad een slag groter was, maar goed: als kind ziet de wereld er heel anders uit, in ieder geval groter dan wanneer je er later als volwassene naar kijkt. Vond op het internet een site over dat oude zwembad dat inmiddels is omgetoverd tot een  dierentuin voor waterbeesten (otters, bevers en nog veel meer). De foto’s zijn zo herkenbaar en de maker van de site moet ongeveer tegelijk met mij voor zijn A gezwommen hebben, want hij behaalde dat in ’71. Ik ben van ’66 en startte op mijn vierde met zwemmen. Enfin, voor de gexc3xafnteresseerden… kijk maar eens op de volgende link . We zullen zien hoe het Smilla zal bevallen, nu heeft ze er nog heeel veel zin in.

Voordat de bubbels opengaan nog snel even wat recente foto’s plaatsen en natuurlijk beloof ik hierbij plechtig dat het volgende log niet meer zo lang op zich zal laten wachten..

Anna (links) en Lily afgelopen zondag tijdends de verjaardagsvisite bij jarige schoonzus Karine.

Smilla vorige week zondag tijdens het verjaardagsfeestje van manlief.